Siedziba władz Gminy znajduje się w centrum Miłek przy drodze Giżycko –Orzysz i w bezpośrednim sąsiedztwie najstarszego na Mazurach, pochodzącego z końca XV wieku gotyckiego kościoła. Budynek stoi na zachodnim brzegu jeziora Miłeckiego.

Aktualne władze samorządowe Gminy prężnie modernizują infrastrukturę podległych miejscowości, remontując siedziby instytucji użyteczności publicznej i aktywności kulturalnej takich jak nowa siedziba Biblioteki Publicznej w Miłkach. Wyznaczane są też nowe tereny inwestycyjne mające zachęcić przedsiębiorców lokalnych jak i spoza terenu gminy do tworzenia infrastruktury i nowych miejsc pracy.

Władze samorządowe uczestniczą samodzielnie, bądź we współpracy z innymi gminami w programach unijnych wspierających rozwój regionu. Jednym z ostatnio uruchomionych programów jest projekt udrożnienia drogi wodnej z rejonu Wielkich Jezior Mazurskich poprzez Pojezierze Ełckie do Augustowa.

Fragment planowanej drogi wodnej między Wielkimi Jeziorami Mazurskimi, a Pojezierzem Augustowskim będzie przebiegał przez jeziora: Buwełno i Wojnowo. Rozciągający się z pobliskiego wzgórza widok na przesmyk między tymi jeziorami możemy śmiało zaliczyć do jednego z tych najpiękniejszych, jakie mogą nam zaoferować Mazury.

Jeziora Buwełno i Wojnowo wraz otaczającymi je wzgórzami stanowią chraktrystyczny widok tutejszego krajobrazu . Od wschodu po zachód przebiegają przez obszar gminy Miłki wzniesienia morenowe związane ze zlodowaceniem bałtyckim. W zachodniej części tworzą one Góry Paproteckie wznoszące się do 165 metrów nad poziomem morza. W dolinach między wzgórzami wiją się niczym szerokie rzeki jeziora rynnowe: Wojnowo, Buwełno i Ublik. Przykładem dużego jeziora morenowego o rozległym, okrągłym kształcie jest jezioro Niegocin oblewające od północy uroczą wieś Rydzewo.

Z kolei w południowo wschodniej części gminy znajdziemy małe, leżące wśród lasów urocze jeziorka morenowe : Przykop, Zgniłek i Długie. Położone w pobliżu wsi Danowo i Bielskie polyskują pomiędzy drzewami jak diamenty i są prawdziwymi skarbami dla wędkarzy. Ich nieskazitelnie czyste wody zapewniają bogactwo połowu i niczym niezakłócony spokój wypoczynku.

Zaraz za wsią Marcinowa Wola po 5 minutach jazdy docieramy do obrzeży Bagien Nietlickich. Rozciągają się one na powierzchni 513 hektarów i stanowią pozostałość rozległych niegdyś bagien rozciągających się miedzy jeziorami Jagodnem a Buwełno. Część bagna porośnięta jest olszyną , brzozą i wierzbami. Rosną tu również rośliny chronione jak na przykład: Pełnik Europejski czy Storczyk Krwisty. Bagna są największym w Polsce zlotowiskiem żurawi, które potrafią gromadzić się w olbrzymie stada osiągające nawet 5 tysięcy osobników.

Bagna Nietlickie nazywane są potocznie ,,żurawią kawalerką” ponieważ są ostoją przelotnych i nielęgowych ptaków tego gatunku. Obok Żurawi i Bocianów gniazduje tu bardzo wiele innych rzadkich ptaków wodno-błotnych: Bąki, Rybitwy Czarnokropiatki i Wodniczki stanowią o unikalności tego miejsca. Sieć gruntowych dróg wokół bagien, rozsiane między łąkami wgórza i liczne ambony obserwacyjne, umożliwiają miłośnikom przyrody obserwację tego fenomenu.

Obszar Bagien jest objęty programem Natura 2000.

We wsi Marcinowa Wola, natrafiamy na pamiątkę burzliwych dziejów tych ziem. Jest to cmentarz wojenny z Pierwszej Wojny Światowej. W zbiorowych mogiłach pochowanych zostało obok siebie 169 żołnierzy niemieckich i 301 żołnierzy rosyjskich, którzy polegli podczas ofensywy 1914 roku.

Jest to największy cmentarz wojenny na tych ziemiach. O jego stan wspólnie dbają mieszkańcy i członkowie stowarzyszeń ochrony miejsc pamięci. Jest miejscem dającym przykład pamięci potomnych o poległych żołnierzach bez względu na ich narodowość. Podobne cmentarze znajdziemy w Paprotkach, Borkach i Wyszowatych.

Dalej na wschód rozciągają się już pamiątki z II wojny światowej: bunkry,okopy i rowy przeciwczołgowe wchodzące w skład umocnień Giżyckiego Rejonu Umocnionego.

Jadąc w kierunku Miłek, za Przykopem między jeziorami Buwełno i Wojnowo , na szczytach wzniesień wzdłuż drogi znajdują się potężne bunkry Giżyckiego Rejonu Umocnionego.

Kultura tych ziem sięga głęboko w historię i jest wypadkową wielu składowych. Najstarsze jej elementy pozostawili Jćwingowie i Galindowie, czyli pierwsi mieszkańcy tych ziem, których rozwój nastąpił w okresie Państwa Zakonnego i Pruskiego. Budowle takie jak najstarszy na Mazurach kościół w Miłkach świadczą o chrześcijańskiej kulturze tych ziem. Kościół wzniesiono w gotyckim stylu pod koniec XV wieku.

Jest on trójnawowy ze sklepieniem kolebkowym. Zabytkowy jest też ołtarz z 1669 roku z korynckimi kolumnami i uskokowym gzymsem oddzielającym kondygnacje. W kościele znajduje się wiele wspaniałych elementów, które świadczą o wyjątkowości tego miejsca na przykład pod postacią Mojżesza widnieje herb rodziny Kietliczów oraz data 1688.
Kościół początkowo służył katolikom ,a po sekularyzacji Zakonu Krzyżackiego 1525 przejęli go protestanci .Po II wojnie światowej powrócił do katolików.

Innym przykładem budownictwa sakralnego stanowi kościół we wsi Rydzewo wybudowany w 1580 roku. Jest to kościół trzynawowy ze sklepieniem kolebkowym wybudowany z kamienia tłuczonego i cegły. W wystroju kościoła należy zwrócić uwagę na:

- drzwi prowadzące do zakrystii z XVI wieku.
- drzwi wejściowe z kruchty do nawy, z cytatami z Biblii z XVIII wieku.
- ołtarz z 1600 roku.
- ambonę z 1630 roku.
- chrzcielnicę mosiężną
Do 1945 r. kościół należał do gminy protestanckiej, a później przejęli go katolicy.

Rydzewo jest wsią letniskową przepięknie położoną nad zatoką Niegocińską, zapewniającą turystom wspaniałe widoki ,bliskość lasów, możliwość korzystania ze sportów wodnych i rozsmakowywania się w potrawach kuchni mazurskiej.
Rokrocznie na przełomie kwietnia i maja we wsi odbywa się regionalny jarmark kulinarny. Możemy posłuchać muzyki w wykonaniu zespołów folklorystycznych, poszperać w stoiskach ze starociami oraz spróbować miejscowych frykasów jak na przykład: mazurskie miody, kiełbasy czy chleb na zakwasie.

Jadąc z Rydzewa do Miłek, zajeżdżamy do wsi Kleszczewo, by odwiedzić jedną z atrakcji turystycznych tych ziem - stadninę koni. Jest to doskonały przykład umiejętności połączenia tradycji z nowoczesnością. Stajnia wybudowana z czerwonej cegły, w tradycyjnym mazurskim stylu, wewnątrz kryje schludne, obszerne, pachnące sianem i lśniące czystością pomieszczenia dla koni. Otaczające gospodarstwo zielone łąki zapewniają zwierzętom ruch i prawie nieograniczoną przestrzeń. Warto tam pojechać, aby zobaczyć szczęśliwe te konie.